Merhaba,

Bütün annelere...

İlk kundağın

Ben oldum, yavrum;

İlk oyuncağın

Ben oldum.

Acı nedir

Tatlı nedir... bilmezdin

Dilin damağın

Ben oldum.

Elinin ermediği

Dilinin dönmediği

Çağlarda, yavrum

Kolun kanadın

Ben oldum

Dilin dudağın

Ben oldum.

Belki kıskanırlar diye

Gördüklerini

Sakladım gözlerden

Gülücüklerini...

Tülün duvağın

Ben oldum!

Artık isterlerse adımı

Söylemesinler bana

'Onun Annesi' diyorlar...

Bu yeter sevgilim bu yeter bana!

Bir dediğini iki

Etmiyeyim diye öyle çırpındım ki

Ve seni öyle sevdim sana

O kadar ısındım ki

Usanmadım, yorulmadım, çekinmedim

Gün oldu kırdın...

İncinmedim;

İlk oyuncağın

Ben oldum.. Yavrum

Son oyuncağın

Ben oldum...

Layık değildim

Layık gördüler

Annen oldum yavrum

Annen oldum!

  

Delirtiyorlar değil mi ah bu çocuklar... Hem birbirleriyle kavga ediyorlar hem sizinle. Hep aynı şeyler, ne kadar sıkıcı oluyor bir süre sonra. Keşke biraz daha söz dinleseler, “yavrum otur yerine dersini bitir” deyince derslerini yapsalar, “bekliyoruz işte napalım bak ben de seninle beraber bekliyorum” diyince can sıkıntıları bitiverse. Ama öyle dümdüz söylemekle olmuyor işte suyuna gitmek gerekiyor çocukların. Tecrübelerimizden faydalanalım birbirimizin, dayanışmak gerek malum:

Çocuklar üç beş dakika geciken servisi bekleyemiyor mu? Neden yerlerinde durmaları için ha bire uyaralım? Servisin geleceği istikamete doğru yürüyün, hem zinde kalırsınız hem başağrısından kurtulursunuz. Hastanede randevunuz var ancak çocuklar mızmızlanmaya mı başladılar? Sizi de ter mi bastı? Çalıştırın kafanızı. Verin ellerine kalem kağıt size ambulans çizsinler, hastaları saysınlar, hemşirenin kaç yaşında olduğunu tahmin etsinler. Olmadı ayak üstü hasta-doktor oyunu başlatıverin. Havalimanındasınız, uçağınız üç saatlik rötar yaptı. Sıkıntıdan patlayacak veletlerle uçakların motor gücünden, hızından, kokpit kurallarından heyecanlı bahisler açın. Çocuklar erkekse konuyu mutlaka savaş uçaklarına getireceklerdir. Kızsa hosteslerin zerafetine. Bu arada Galata kulesinden uçmaya teşebbüs eden Hezarfen Ahmet Çelebiyi rahmetle anmadan geçmeyin.

   Kardeşler birbirine mi girdi? Beyhude uğraşmayın hakem olmaya, ara yerde ziyan olursunuz mazaallah. Yaş seviyeleri ve durumun vehametine göre Barış Mançodan “domates, biber, patlıcan” dinletebilir yada çok sevdikleri bir yiyeceği “bakın elimde ne var, kim ister bundan” cümlesiyle dikkatlerini başka bir alana kaydırabilirsiniz. İşe yaramadı mı? Elinizde bebeklik patikleri “ayy bu minnacık patik senin ayaklarına oluyor muydu, inanmam” gibisinden bir numarayla gündemi değiştirebilirsiniz.

    Yağmur yağıyor, dışarısı çok soğuk ve “hayat ne kadar sıkıcı” diyenler mi var? Şimdi içinizden “Be hey nankör, yediğin önünde yemediğin arkanda, bu ne sıkıntısıymış böyle” demek mi geliyor. Vazgeçin, bu bir işe yaramayacağı gibi meselenin büyüyüp herkesin canının daha çok sıkılmasına yol açar. Haydi iş başına. Yığın önlerine maydonoz, dereotu ayıklasınlar; varsa ceviz, fındıkla devam edin. Hem yesinler hem iş görsünler. Susuz kalmış çiçekler, sofraya konacak tabaklar, makineye yerleştirilecek bulaşıklar, katlanacak çamaşırlar var daha. Yoksa hala siz mi çorapların çiftini buluyorsunuz. İşte bu olmadı...

    Diyelim ki anlaşmaya göre çocukların her gün otuz dakikalık 'teknoloji saati' var. Sürenin sonunda itirazlar, isyanlar mı başladı? Kendini yerden yere atanlar yada tepinenler mi var? “Haydi süre bitti gençler” demekten gına mı geldi? Her gün çekilir işkence değil. Asabınız da bozulur, sinirden gözünüz de seğirir. Ama annelik sükûnettir unutmayın ve derhal çözüme yoğunlaşın. Yeni anlaşmaya göre alarm kurulacak ve sesi duyan bir kaç dakika içinde tableti en emin varlık olan anneye teslim edecektir. Bir not düşelim; çocuklar evdeyken siz dışarı çıkacaksanız bazı şarj aletlerini çaktırmadan çantanıza koyunuz.

Ödev bitecek, akşam olmuş, yemek saati yatma saati birbirine girmiş, sizinki hâlâ mızmızlanıyor değil mi? “Hadi artık bitir şunu” diye çırpınmak yerine azıcık rol yapma kabiliyetinizi konuşturup sanki çok eğleniyormuş gibi tezahürat yapmaya başlayın; her yazılan satırda, her çözülen problemde sevinçle alkışlayın... en azından kavga etmemiş olursunuz! 

 Hasılı kelam analık zor zenaat; ellerinize bırakılmış malzemeden bir usta titizliği ve marifetiyle en güzelini ortaya çıkarabilmek gerek. Ziyan etmeden, hırpalamadan, kırıp dökmeden yapabilmek ise zerafet ister, maharet ister ama en çok da sabır ister. Bu sabır, kendini çocuklarına değil ancak hakka ve hakikate adamış annelerin hulus-i kalb ile çektikleri Ya Halim,Ya Vedud, Ya Muheymin, Ya Gaviy, Ya Mümin, Ya Selamlarla beslenecektir. Bir de anne Ya Şehid ismini işaret parmağıyla evladının eline dokunarak yirmi bir defa okursa,çocuğun kendisini kontrol etmesine ve mülayimleşmesine faydası olacaktır işaallah. Esmalar sırlı bir hazinedir,edebince istifade etmek hayrımızadır. Ya Kerim, bizlere bildiğimiz ve bilemediğimiz nice nimetleri ikram eyle... Ya Mucib,tüm anaların hayır dualarını kabul eyle... Ya Hafiz,ümmeti Muhammedin evladını tüm kötülüklerden muhafaza buyur... Amin.

************

Hatice Abla Köşesi

Hatice Abla'nın beş nev'i şahsına münhasır evladını ayrı ayrı ne inceliklerle büyüttüğünü anlatmaya internet yetmez. Ama belki şunu söylemek yeter: Hatice Abla çocuklarının hepsini birden de yanına alsa, misafirliğe gittiği evde hiçbir rahatsızlık hasıl olmazmış. Bu durumda şöyle bir dua edelim: "Allahım bize de Hatice Abla'nın basiretinden ve ferasetinden ve sabrından ve gönül genişliğinden ver; bizi de evlatlarımıza karşı sükunetli bir liman kıl." Amin!  

Not. Kullandığımız resimleri internetten bulduğumuzu tekrar belirtelim.

Merhaba,

Öfkesini yenebilen güçlü pehlivanlara...

Bütün ebeveynler çocuklarını en güzel şekilde yetiştirmek ister. Fakat bir anne iseniz, hele de çok çocukluysanız işiniz zor demektir. Onun dersi bunun ödevi, yemeği, çamaşırı, arkadaşı, götürdüsü getirdisi... hiç de kolay olmayan, bitmek bilmeyen bir rutin. Sonuçta insansınız ve bir yerde kendinizi kaybedebiliyorsunuz. Düşünün gün içindeki yoğunluğunuzdan sonra akşam okuldan eve gelmiş bir sıkıntısını anlatmaya çalışan abi, diğer yanda birbiriyle didişen iki kardeş, bir de tuvaletten “annneeeee geeel!” diye bağıran küçük kardeş, ve yetiştirmeye çalıştığınız akşam yemeği... her şey sizin infilak etmeniz için uygun halde. Sonuçta siz de Müfettiş Gadget değilsiniz, ve ahtapot gibi kollarınız da yok. Oracıkta patlayıverirsiniz kendinizi tutamayıp. Kime? Tabi ki en olmaması gereken kişiye; ağzınızdan çıkacak bir sözle yardım bekleyen ergen çocuğunuza. Sonrası malum; sizde büyük bir pişmanlık, “ah azıcık daha tutsaydım kendimi” duygusu, krizden nasibini alan diğer kardeşler, vs... Benzeri bir tablo gözünüzün önüne gelivermiştir sizin de.

“Bir anne olarak benim en çok öfkelendiğim şey çocuğumun internetten dadısı, facebooktan arkadaşı ve her şeye evet diyen bir babası olması” diyor bir arkadaşımız. Belki biz günümüz annelerinin en çok canını sıkan şey çocuklarımızın en güzel zamanlarını bilgisayar başında geçirmesi. Bilgiye, eğitimlerine sağladığı katkı ayrı, fakat istisnasız şekilde bütün çocukların internet başında geçirdiği fazladan zaman hem üzüyor hem de yeni öfke ortamları hazırlıyor. Ergen yaştaki çocuk öfkeye dünden hazır; akraba ortamlarından uzakta, vakit geçirecek eşi-dostu da olmayan çocuk kendinin merkezde olduğu dünyasıyla gerçek dış dünya arasında kaldığında sinirlenmek ve sinirlendirmek için sayısız sebep bulabiliyor.

Zaten en yakınımızdakilerle en çok didişiriz. Hele hayatı yeni tanıyan ve hızla büyümeye çalışan çocuklarımızla nedenli-nedensiz bir uyuşmazlık kısa sürede çatışmaya dönüşüverir. Tatlı başlayan sofra muhabbetlerimiz bir hışımla sona ererken, az evvelki huzurumuz birkaç cümleyle dağılıvermiştir. Sakin kafayla düşündüğümüzde ise onlar bizim canımız ciğerimizdir, lutfedilmiş emanettir; az evvelki kızgınlığımız ise son derece anlamsızdır. Aslında üst üste pek çok şey yaşanmıştır, içimize attığımız ya da bastırdığımız duygular birikmiştir, kartopunun yuvarlana yuvarlana büyümesi gibi gümbür gümbür yıkıp geçmiştir herşeyi. Sonrası malum. 

Oysa ki ebeveyn olarak bizler daima sakin kalmaya azami özen gösterip, acizlik ve çaresizlik illetine teslim olmamalıyız. Belki de en önemlisi karşılaştığımız sıkıntıya değil de çözüm yollarına yoğunlaşabilmektir. Aksi taktirde öfkemizin ardından gelen tartışma bir kuvvet gösterisine dönüşüp işler sarpa saracak fakat birkaç saat sonra bir pişmanlık derinden derine katmerlenecektir. Hallolmamış mesele ise geçici bir süreliğine rafa kaldırılacak; zihnimizin bir köşesinde çivi vazifesi yapacaktır.

Her evde vardır kriz anları. Yukarıda bahsi geçtiği gibi anında patlamaktansa çözümle üretmeye, kendi kendimize düştüğümüz hatalardan ders almaya çalışalım, sakinleşmenin bir yolunu bulalım. Mesela öfkeyi dindirmek için kimimiz içinden 10’a kadar sayar, kimi elini yüzünü yıkar, kimi ortam değiştirir. Belki en etkili çözüm sürekli kendimize sabrı ve o anki krizin de diğer her şey gibi bir sonu olduğunu telkin etmektir. Keseceğimiz cezayı, sitemkâr sözleri, kahırlı konuşmaları on-onbeş dakika erteleyebilmek hepimizin hayrına olacaktır. Bu arada bebeklik fotoğrafına bakalım, ilk giydiği patiklerine dokunalım, eğri büğrü yazısıyla “anne seni seviyorum” yazdığı notunu okuyalım. Daha olmadı o bizi deli eden çocuğumuzu gelecekte babayiğit bir adam ya da hoş bir hanımefendi olarak tahayyül edelim. Öfkeyle kabaran bir deniz olan yüreğimizi sımsıcak duygular saracak ve o zaman daha makul davranışlar sadır olacaktır bizden.   

Kızgın olduğu anlarda neden kızdığını belli etmekle birlikte öfkesine yenilmeyen bir ebeveyn, çocuğuna kişiliğini sağlamlaştırmak suretiyle en büyük hediyeyi vermiş olacaktır. Tüm pedagogların anlaştıkları bir husus ebeveynlerin çocukların karşısında kararlılıkla durması hususu; fakat bu sadece bir kez hayır dediğimiz bir şeye daha sonra evet demememiz anlamına gelmiyor. Karşısına çıkan engellerden, tersliklerden yılmayan, kızdığında öfkesine yenilmeyen, kendine hakim olan bir ebeveyn figürü olarak çocuğumuza örnek olmamız gerekiyor. Öfkelenip sağa sola saldıran, Donald Duck (http://www.youtube.com/watch?v=x39-AgyU3Xg) gibi tepinen bir anne ya da baba hiçbir çocuğun işine yaramaz.  

Hepimizin yoğun günlük programlarımızdan sonra akşam dinleneceğimiz vakitlere can attığımız bir gerçek. Ödevini yapmayan, yemeğini yemeyen, üstünü giyinmeyen, uyumayan, her şeye itiraz eden bir çocuk ya da çocuklar elbette sabır imtihanı oluyor. Ama onların açısından bakınca; o da yoğun bir günden sonra evine gelmiş, canının istediğini yapmak istiyor, dinlenmek istiyor, bütün gün okul zilinin emrine göre hareket ettikten sonra biraz kafasına göre takılmak istiyor, bütün gün ders yaptıktan sonra artık ödev yapmak istemiyor. Bizim kendi yorgunluğumuzun sebebi de o değil neticede, akşam dörtte beşte eve gelen bir çocuğun anne ya da babasının yorgunluk sebebi olması mümkün değil. O halde çocuklarımıza evdeki işgalcilermiş gibi, huzurumuzu kaçırmak için uğraşıyorlarmış gibi davranmayalım. Stresli büyükler olabiliriz, ama onların bunda bir suçu yok. Bütün bireyleri sabah sağa sola dağılan ve tüm enerjisini dışarıda tüketen aile akşam olup eve toplandığında birbirinin huzur kaynağı olsun, anne-baba ve çocuklar birbirinde dinlensin, rahatlasın sakinleşsin. Bunun için çaba gösterelim. Bu konuda göstereceğimiz sebat çocuklarımıza da yansıyacak, onlar da eninde sonunda bu yönde hareket edecektir inşallah.

Bu ayki yazımıza küçük bir hikayeyle son verelim:

“Güneş ve rüzgar, hangisinin daha güçlü olduğu konusunda tartışırlar ve rüzgar:

''Sana benim daha güçlü olduğumu kanıtlayacağım'' der. “Şuradaki yaşlı adamı görüyor musun hani şu üstünde palto olan.Bahse girerim o paltoyu üstünden senden çok daha çabuk söküp alabilirim.” Bu denemeye razı olan güneş bir bulutun arkasına gizlenir ve rüzgar bir fırtına gücüyle esmeye başlar. Ancak rüzgar şiddetini ne kadar artırırsa yaşlı adam da paltosuna o kadar sarınır. Sonunda rüzgar pes edip durulur ve güneş bulutun arkasından çıkarak yaşlı adama sıcakça gülümser. Bunu gören yaşlı adamın yüzünde bir hoşnutluk ifadesi belirir. Paltosunu çıkarır. İddiayı kazana güneş rüzgara: ''Dostluk ve nezaket,her zaman haşinlik ve zorbalıktan daha güçlüdür'' der.”

Selametle kalın...

Hatice Abla Köşesi

Hatice Abla teknolojik bir hanım değil tabi ki, bütün tonton teyzeler gibi o da cep telefonlarına, tabletlere uzaylı icadı gibi bakıyor. Ama geniş ve her yere dağılmış olan ailesini bir arada tutabilmek için bir watsap grubu kurmayı akıl etmiş. O kadar gencin düşünemediğini düşünmüş yani. “Şimdi sabahları herkes birbirine bir selam vermeden güne başlamıyor kızım, böyle çok iyi oldu” diyor. Hatice Abla’ya bir üstün başarı plaketi daha sunup karşısında hazırola geçiyoruz. Bu seferki de irtibat tarifi oldu böyle, hep yemek tarifi olacak değil ya! 

Merhaba,

Kardeşlik ne demektir diye bir kez olsun düşünmüşlere...

Geçen ay kontrolsüz öfkeden, başkasını düşünememek-kendini başkasının yerine koyamamaktan, imanlı kalpte öncelikle muhabbet olması gerektiğinden bahsederken  birden karışan ortalık ve 1400 küsur yıldır ilk kez aralarında fitne zuhur eden Ehl-i Sünnet Müslümanları durumu ortalığı kasıp kavurdu. Böylesi bir tefrika dalaveresi dönerken konumuz mevcut güncel durumla alâkasızmış gibi davranamayız. Gayet sivil anneler olmakla beraber, birbirine öfke değil muhabbet besleyen bir nesil yetiştirme vazifesi üstümüzde olduğundan, yazdıklarımız ve yazacaklarımız da bu yangını söndürmeye yönelik olmalı diye düşünüyoruz. Fitne zamanında atından inenlerden olmamız gerektiği Hadis-i Şerif ile sabit olduğundan, kişisel görüşümüz ne olursa olsun ortada durup barıştırıcı bir rol üstlenmemiz gerektiği aşikâr. Bu minvalde dua ediyoruz; kafası karışan içi kabaran etrafına paranoya ile bakmaya başlayan herkes inşallah huzur bulur, görüşü netleşir, doğruyu eğriyi ayırt eder(iz). Allah basiretimizi ferasetimizi arttırsın, fitne çıkarıp kardeşliği bozmaya kalkışan herkimse Allah onu da ıslah etsin, eğrisini doğrultsun... Amin diyerek kendi kelamımızdan ziyade Allah ve Resulü’nün (sav) kelamını konuşmak üzere söze başlıyoruz inşallah.   

Kâinatın yaratılışında ölçü vardır, insanın duygularında da ölçülü olması emredilmiştir. Kur’an-i Kerim’de 30’dan fazla ayette yaratılışın nasıl ölçülü olduğu, ölçüyü bozanların-taşıranların nasıl kendilerine zulmettiği, Allah’ın ölçüye nasıl önem verdiği anlatılır. Sevgide, nefrette, mal biriktirmede ya da o malı harcamada, evlatlarımıza, eşe-dosta, ana-babaya davranışlarda hep ölçü konulmuş, ifrat ve tefrit konularında uyarılmışızdır. Bunların bazıları kişinin özel yaşamı ile ilgiliyken bir çoğunun toplumsal yaşantımızda büyük etkileri vardır. Son zamanlarda hepimizi üzen hadiselerde mü’min bireyin ölçü konusundaki hassasiyetinin, imanla sağlamlaşmış bakış açısının, ferasetinin önemi daha da gözler önüne serilmiştir.

Müslüman en özel tarifiyle diğer insanların elinden ve dilinden emin olduğu, güvene-selamette olduğu kişidir. Bu şu manaya gelir: kardeşlerimizle ilişkilerimizde biz onlardan ve onlar da bizden incinmemeli. Yunus Emre’nin söylediği gibi, dervişlik incinmemek ve incitmemektir. Demek ki bir hadise cereyan ettiğinde vereceğimiz tepki önce zihnimizde tartılmalı, Allah ve Resulu’nun (sav) ölçülerine göre değerlendirilmelidir. Kendimize soracağımız soru “yapacağım iş söyleyeceğim söz Allah rızasına uygun düşecek mi?” olmalıdır. Zaten öncelikle yaşanan hadise ile ilgili bize bir haber geldiyse bu haberin ya da duyduklarımızın doğruluğu tespit edilmeli, haberi getirenin güvenilirliği sağlam olmalı değil midir? Nitekim Hucurat suresi bu manada müthiş açıklayıcı ve başımıza gelen meselelerde nasıl davranılması gerektiğine dair önemli bir kaynaktır.  Bu durumda inanan bir kişi bu surenin muhteviyatını her daim zihninde hazır bulundurmalıdır. Altıncı ayette “Ey iman edenler, eğer bir fasık size bir haber getirirse, onu 'etraflıca araştırın'. Yoksa cehalet sonucu, bir kavme kötülükte bulunursunuz da, sonra işlediklerinize pişman olursunuz” buyurulur. Demek ki Müslümanlar olarak gereksiz pişmanlıklar yaşamamak için en basit tabiriyle açıktan günah işleyen kişinin fasık olduğunu düşünebilir, davranışlarımızı şekillendiren haber kaynaklarımızı buna göre değerlendirebiliriz. 

“Mü'minler ancak kardeştirler. Öyleyse kardeşlerinizin arasını bulup-düzeltin ve Allah'tan korkup-sakının; umulur ki esirgenirsiniz”
(Hucurat, 10) ayeti, "Canım kudret elinde olan Allah'a yemin ederim ki sizler iman etmedikçe cennete giremezsiniz. Birbirinizi sevmedikçe de iman etmiş olmazsınız. Yaptığınız takdirde birbirinizi seveceğiniz bir şey söyleyeyim mi? Aranızda selamı yayınız!"
(Müslim, îman 93-94. Ayrıca bk.Tirmizî, Et'ime 45, Kıyamet 56; İbni Mace, Mukaddime 9, Edeb 11) hadisi gereğince yaşamamız icab ettiğine göre, geçen ay bahsettiğimiz gibi bir anda kabaran öfkemize, kulağımıza çalınan eğri büğrü havadise kanıp hazin kin ve düşmanlık çukurlarına düşmek bir yana, aksine aramızda muhabbeti arttırmanın yollarına bakmamız icab eder. Bu yollardan biri hadiste de geçtiği üzere selamdır, ve selamı yaymak büyük sevaplardan sayılmıştır. Fetih suresi 29. ayette Allah  “Muhammed, Allah'ın elçisidir. Ve onunla birlikte olanlar da kafirlere karşı zorlu, kendi aralarında ise merhametlidirler” buyurmakta; merhametimizi, sevgimizi öncelikle inanan din kardeşlerimize saklamamızı emretmektedir. Müslüman diğer bir Müslüman hakkında her zaman hüsn-ü zan ile düşünür, zira su-i zanda bulunmak tefrikaya götüren kötü bir yoldur. Hucurat suresi 12. ayette Allah birbirimiz hakkında zanna kapılmamamızı, gıybet yapmamamızı ve kardeşlerimizin gizli yönlerini araştırmamamızı emretmekte, adeta bugün karşılaştığımız manzaraya işaret edip “size birbirinizin özel hayatını kurcalamayın, birbirinize karşı zanla iş yapmayın demedim mi?” diye seslenmektedir. Oturup düşünenler için ayetler ve hadisler bugün yolumuzu aydınlatacak, doğruyla eğriyi ayırt etmemizi ve doğru olanı yapmamızı sağlayacak, neticede tüm inananları kurtaracak ipuçlarıyla dolu değil midir?  

Mü’min basiret ve feraset sahibidir; başkalarını aldatmayacağı gibi, başkalarına da aldanmaz. Mü’min galeyana gelmez, gaza gelmez, düşünmeden hareket etmez, fevri davranmaz. Her işin bir imtihan boyutu olduğunu bilir. Bir söz söylemeden, bir iş yapmadan önce Peygamber Efendimiz’in (sav) hayatına bakar, örnek alır. Misalen, henüz Medine döneminde en azılı münafıklar fitne peşinde koşarken Peygamber Efendimiz (sav) hepsini isim isim bilmesine rağmen hiçbirini açıklamamış, teşhir etmemiştir. Şimdi bakışımızı kendimize çevirelim. Bugünkü Müslümanlara; bize ne oluyor ki birbirimizi hiçbir şey bilmediğimiz halde münafıklıkla yaftalayabiliyoruz? Gerçekten olmuş olan hadiseleri konuşmak bile gıybet olarak adlandırılıp yasaklanmış olduğu halde gerçek olmayan belgesiz ispatsız mesnedsiz hadiselerle birbirimizi nasıl suçlayabiliyoruz? Bu durumda saplantılarımızı, kesin doğru olduğunu düşündüğümüz zanlarımızı, bağlantılarımızı, okuduğumuz gazeteleri, izlediğimiz kanalları, sosyal medyada gördüklerimizi duyduklarımızı her şeyi bir yana koyup en temel kimliğimize geri dönelim; sadece Mü’min olarak ayet ve hadis ışığında bakalım etrafımıza, olanlara. Ondan sonra Allah rızası doğrultusunda ne yapmamız gerektiğine karar verelim, şahsi çıkarımız sıkıntımız düşüncemiz gerçeklerin önüne geçmesin. Biz yönümüzü gerçeğe döndürelim.

Selamet ile, dua ile kalınız.     

Merhaba,

İki düşünüp bir söyleyenlere...

Öfke baldan tatlı mıdır, yutmak ağudan acı mıdır... kızgınlıktan diken diken olmuş dilimize gelen kelimeleri yaydan fırlamadan önce tartmak Himalayalar’ı tartmaktan; öfkemizi püskürmek yerine azıcık soğumasını beklemek Etna’yı söndürmekten zor mudur? Kendimize hakim olmak başkasına latif olmak imkan haricine mi iltica etmiştir? Nedir?

İstanbul’daysanız, Ankara’da, ya da başka bir büyük şehirdeyseniz mecburen trafiktesiniz. Trafikteyseniz, büyük bir imtihanın içindesiniz. Her kontak çevirip yola çıkışta tekrar imtihan ediliyorsunuz. Bir şehir dolusu trafik iksirinden içip Mr. Hyde’a dönüşmüş halim selim mülayim Dr. Jeykill ile uğraşmak zorundasınız (bkz. Robert Louis Stevenson “Dr. Jekyll and Mr. Hyde”). Kendiniz de aslında bir Hyde olmuş olabilirsiniz, haberiniz bile olmayabilir. Bir bakarsınız, sinyal verdiğiniz ve beklediğiniz halde size yol vermeyen taksiciye sövüp saymaya başlamışsınız. Her zaman haklı sizsiniz tabi ki. Diğerlerinin hepsi beceriksiz, acemi, ya da ağzınıza ne gelirse o.

Düşünmediniz ki belki sizi görmemiştir, belki çok üzücü bir haber almıştır aklı başka yerdedir, belki çok yorgundur hastadır, belki saatlerdir trafiktedir bıkmıştır, belki gerçekten acemidir, belki hastaneye hasta yetiştiriyordur; belki de siz aslında trafikteki kötü karaktersinizdir, onun hastaneye varmasını geciktiriyorsunuzdur!  

Belli bir davranışı için kızdığımız kişilerin bu davranış için çoğu zaman geçerli bir sebepleri vardır, ve dinleyecek kadar ya da bir an düşünecek kadar dursak aslında kızmamamız gerektiğini görürüz. Sakin tabiatlı ve ferasetli olmak Müslüman olmanın gereklerinden biridir. Kendini başkasının yerine koyup onun açısından düşünme kabiliyeti “kendi için istediğini kardeşi için istemeyen bizden değildir” Hadis-i Şerif’i ile gönüllerimize nakşedilmiş bir vasıf olmalıdır. Kendimiz için istediğimiz evimize sağ salim varabilmek ise, trafikte başkalarının da istedikleri hedeflere ulaşabilmesini kolaylaştırmamız gerekir mesela.

Konumuz öfke ve kontrolü, ilk akla gelen de tabi ki öfkelenmek için mükemmel bir zemin olan trafik oluyor. Fakat öfke her an yanı başımızda, trafikteki sadece çok bariz bir durum olduğu için öne çıkıyor. Başka örnekler düşünelim öfke için; gündüz içimiz geçmiş uzanıvermişiz ki telefon çalmış mesela; çalacak zamanı buldu diye kızıp dururuz, oysa telefondaki nerden bilecek gün ortasında yatacağımızı! Futbol maçı seyrederken ekran başında yüzü renkten renge girip hırsını ev halkından alan adam, dahası maçı stadda seyredip takımı yenilirse koltukları söküp atan adam mesela; nihayetinde ne geçecek eline bu gümbür gümbür patlamalarla?  

İnsanı bazen bildikleri ama bazen de bilmedikleri korkutur. Hiç tecrübe etmediklerimiz, sonucunu kestiremediklerimiz, mahiyetini kavrayamadıklarımız tedirginliğe; bu da duruma göre öfkeye sebebiyet verebilir. Çocuklarımızın ilk başkaldırışları, hiç karşılaşmak istemediğimiz biriyle aynı ortamda bulunma zorunluluğu, her yöne çekilebilecek muğlak sözler, yapılan anlaşmaya karşı tarafın uymadığını tesbit etmek, bir ortamda bize yöneltilen eleştiri, beklenmeyen bir hareket tokat tesiri yaratır üzerimizde. Evirir, çevirir aynı sahneyi dolaştırır dururuz zihnimizde. ''Niye dedi, nasıl der, ben hak etmiyorum, olmaz asla'' diye köpürür de köpürürüz artık. Tutabilene aşk olsun. Düşündükçe hayıflanır, bir türlü yatıştıramayız kabaran nefsimizi.

Umup da nail olamadığımızda; arayıp da bulamadığımızda; bekleyip de göremediğimizde, çabalayıp da ulaşamadığımızda bir sıkıntı basar. Derken bir de bakmışız ki içimizdeki kazanlar kaynamaya başlamış çoktan. Kızınızın nişanı olacaktır da, yakın akrabadan ''hayırlı olsun'' temennisinin dışında ''bize ne düşer, bir ucundan da biz tutalım'' denmemiştir. Binbir emekle pişirdiğiniz patlıcan kebabını bir solukta yiyenler her nedense ''ellerine sağlık'' demeyi unutmuşlardır. Güzel gelininiz bir günden bir güne sizi arayıp da ''anne, seni çok özledik, haydi gel'' dememiştir. Sular seller gibi çalıştığınız matematik sınavında bilmediğiniz yerlerden sormuştur hoca. 15.15 Kadıköy vapurunu onbeş saniyeyle kaçırmışsınızdır ve okuldan dönecek çocuklarınızın anahtarı yanlarında yoktur!

Ya engellenme, mahrum bırakılma, meramınızı anlatamama halinde nasıl bir haleti ruhiye içine girersiniz? Efendim eve günlük su bardağı lazım ve siz on beş yıllık eşinize danışmadan alamıyorsunuzdur. Tasvip etmediğiniz bir konuda çocuklar babalarından kapı gibi izin kağıdı almışlardır. Eltinizle derteleşirken sarfettiğiniz bir söz allanıp pullanıp başka şekillerde kayınvalidenizin kulağına gitmiştir. Gurbettesiniz ve bir bayramda kendi ailenize gitmeniz hoş karşılanmıyordur. Köşeye sıkışmışlık ve çaresizliğin davet ettiği öfke dört nala yola koyulmuşken ne yapmalı? Kızgın yağ gibi coslayan yüreklere nasıl su serpmeli?

Bir zamanlar insanların daha erdemli olması için nefsiyle başetme usullerini öğreten tasavvufi terbiye verilirdi tekke ve dergahlarda. Hatta mesleği üzerinden gösterilirdi kişiye pişmesi gereken noktaları. Demirciler çarşısında dövülen demir ham nefse işaret eder, ham demir dövüle dövüle şekle girerken usta çırağına kişisel hamlığını gidermeyi de öğretmiş olurdu. Hem meslek icra edilir hem zikir yapılırdı. Bu minvalde spor bile ulvi bir faaaliyete dönüşür; pehlivanlar yada okçular tekkesi gibi ocaklarda  gençler hem ata sporunu öğrenir hem de davranışlarını kontrol etme yollarını  tecrübe ederlerdi.

Öfkelenen bir kişinin bu durumu kontrol altına alabilmesi için Peygamber Efendimiz (sav) ayakta iken oturmayı, geçmezse otururken yatmayı; euzu besmele çekmeyi, ya da abdest almayı tavsiye ediyor. Bu öğütler bir ortak noktaya işaret ediyor; öfke anında bir davranışta bulunmamak ya da bir şey söylememek, öfkeyi soğutmak. Hz. Ali’nin (RA) meşhur tükürük hadisesi, bu öğütler tutulduğunda kişinin kendi nefsini nasıl inanılmaz ölçülerde kontrol edebildiğine bir delil mahiyetinde: bir savaş esnasında Hz. Ali (RA) düşmanını alt etmiş, kılıcını boğazına dayamış kesmek üzereyken düşman artık son nefeste bir hamle daha yapmış olmak için Hz. Ali’nin (RA) mübarek yüzüne tükürür. Hazret bunun üzerine işini bitirmek yerine kılıcını geri çeker, ve adamı öldürmekten vazgeçer. Düşman bu hadise karşısında şaşkına döner, sebebini sorduğunda Hz. Ali (RA) o ana kadar Allah için savaştığını, fakat tükürükten sonra savaşın kendi nefsi ve öfkesi için olacağını, bu sebepten de artık onu öldürmeyeceğini söyler. Son dakikaya kadar düşman olan bu adam, yaşadığı bu tecrübe neticesinde  Müslüman olur. Hz. Ali’nin (RA) davranışı hem kendisini nefsin tuzağından, hem karşısındaki adamı iki cihan bedbahtlığından kurtarmıştır.

Bizim gündelik hayatta yaşadığımız basit öfke durumlarını kontrol altına alabilmemizin de kimlere hangi hayırlar için vesile olabileceğini tahmin edebilir miyiz? Misal ufak bir kaza yaşadık, yolda öndekine azıcık çarptık. Hemen inip bağrış çağrış kıyamet koparmak yerine ilk önce “geçmiş olsun, iyisiniz ya” deyivermenin kime ne zararı olabilir? Bir cemiyette bize laf atan, iğneleyen birine onca milletin içinde cevabı yapıştırmaktansa “lâ havle” çekip başımızı çevirmenin aynı meclis içinde itibarımızı yükselteceği aşikâr değil midir? Hem böyle davranmak daha da derin bir mevzuya, iman sağlamlığına işaret etmez mi? İnsan muhabbet beslediği birine öfkeyle muamele edebilir mi? İman aydınlığı olan bir gönülde muhabbetten öfkeye yer kalabilir mi?

Bu mevzunun teferruatına önümüzdeki ay değineceğiz inşallah. Şimdilik selametle, sükûnetle kalınız... 

Merhaba,

Durup düşünmeye vakit ayıranlara...

Tarih 29 Ekim 2013, havai fişek gösterisi biteli şurda bir saat olmuş olmamış, daha dumanı tütüyor. İnsanın ülkesinin kuruluşunu özgürce kutlayabilmesi, evinde rahat rahat oturup keyifle kahvesini içebilmesine benziyor. Hakkın var ve sahipsin. Allah mahrumiyet vermesin. Vatansızlıkla, evsizlikle, haksızlıkla imtihan etmesin. Burnumuzun dibi bu imtihanla boğuşuyorken bizi imtihan düsturundan gafil olmaktan muhafaza etsin.

Bugün Marmaray da açıldı çok şükür. Yakın zamana kadar bu türlü teknolojik üstünlük icab eden işleri –araba, uçak, tank, roket yapmak vb gibi- hep başkalarına ait bildik, biz yapamayız inanışı vardı. Nereden geldiyse! Bugün Marmaray açılırken hiç yadırgamadığımı, böyle bir projeyi gerçekleştirebiliyor olmanın çok normal olduğunu düşündüğümü farkettim, hatta neden bu kadar abartıldığını merak ederken buldum kendimi. Çok normal bizim için “yapabilen” olmak, çünkü hep yapabilendik zaten. Defalarca hamd olsun ki muhtaçlıktan adım adım uzaklaşıyoruz, hem de küçük değil kocaman adımlarla.

Gündüz yapılan Marmaray açılışı, akşamki ışık ve havai fişek gösterileri, dünyanın oyun ve eğlencelerini düşündürüyor. Esas o havai fişekler var ya, tam da dünyanın misali; kocaman, rengarek, son derece gürültülü, göz alıcı akıl alıcı, ama bir anda bitiveriyor ve geriye yanık kokusu ve duman kalıyor. “Biraz daha vardır vardır daha bitmemiştir” diyorsun, ama yok, bitmiş. Dünya gibi. Parlamış ışıldamış ve sönmüş. Herkes de havai fişeklerin peşinde, daha iyi görme telaşında. Sonrasında da yan yana durup hayranlıkla aynı gösteriyi izleyen aynı ülkeyi seven aynı bayramı kutlayan insanlar dağılıp evlerine gitmeye kalkıyor, ve keşmekeş olmuş trafikte birbirini boğazlayacak hale geliyor. Diyorum ya, tam da dünyanın misali. Mini dünya, şu onbeş dakikalık havai fişek gösterisi.

Mini dünyadan gerçek ölçekli dünyaya dönelim. Bayramlar geldi geçti, akrabalar arandı soruldu... mu? Ziyaretler yapıldı... mı? Apartmandaki yaşlı teyze, hani şu tek başına yaşayan, ziyaret edildi... mi? Uzaktakilere en azından telefon açıldı... mı? Aşure geldi daha yeni, gücü yeten bir kazan yapıp dağıttı... mı? Eski günlerdeki gibi... Müstakil evden apartman hayatına ilk adım attığım çocukluk yıllarımda kandil geceleri ve aşure gününde en çok ilgimi çeken ve hoşuma giden şey masadaki değişik tabaklar ve kaselerde, hafif değişik tatlarda aşureler ve helvalar olmuştu. Bana göre kalabalık olmanın bir ifadesiydi bu. Kalabalık bir evde büyüdüm, yalnızlık bazen ihtiyaç duyulsa da, can sıkıcı geliyor çoğu zaman. Bir örnek kaselerde dizilmiş aşure ancak sabah saatlerinde olabilir o yüzden, vazife ifa etmeye hazır askerler gibi. Gidecek, komşuluğu tesis edecek ya da güçlendirecek, vazifesi bu. Göz hakkını, komşu hakkını ödeyecek. Yerine değişik kaseler gelecek, o da akşam manzarası. Vazife tamamlanmış, hazır ol pozisyondan rahata geçilmiş. Birleşmiş milletler gibi, muhtelif aşure kaseleri. Budur aşure, ya da bayram, ya da kandil; hatırlamak. Tufanı hatırlamak, kardeşliğimizi hatırlamak, dualaşmayı hatırlamak, köklerimizi hatırlamak. Şimdi bu önemli vazifeyi ne kadar ifa edebiliyoruz ki? Ben biliyorum, benim çocuklarım bu paylaşımı benim anladığım gibi anlamayacak, o kadar çok renkli ve çeşitli kase ya da tabak görmüyorlar çünkü. Birkaç çeşit en fazla, o kadar. Dünyamız küçülüyor. Hem olumlu, hem olumsuz anlamda.

Ulaşım kolay ve imkanlar çok olmasına rağmen iki üç kapı bayram ziyareti yapmak senede iki vakit gelen ve tadı çıkarılması gereken bir hadiseden çok, bir eziyet gibi algılanıyor. Biz hayatımızın çoluklu çocuklu koşturmalı hareketli şu döneminde, ununu eleyip eleğini asmış ve yavaşlamış hayatları sayıp, arayıp sormazsak, bizim yavaşlama zamanımız geldiğine neyle karşılaşacağımızı umuyoruz? Biz hatırlamazsak ve çocuklarımıza hatırlamayı öğretmezsek, nasıl hatırlanacağız? Bayramlar hatırlamak için, tatil için değil. Mübarek günler, hatta yıldönümleri, özel günler de keza. Hatırlamak için, “hatır”lamak için; gönül almak için yani. Hayatı yavaşlamış büyüklerimizi iki manada da hatırlayarak kendi kendimizin inşasına da katkıda bulunmuş oluyoruz; toplumdaki yerimizi tespit ediyoruz, kim olduğumuzu nereden geldiğimizi anlıyoruz. Bir el öpmekten ibaret değil yani, o kadar basit değil. Daha da önemlisi, onlar bekliyor. Kapı çalsın diye, telefon çalsın diye, şekerlikteki şekerler azalsın diye, o küçük tepsideki tatlı yensin diye, ev biraz dağılsın diye... hayat olsun diye.    

Hayat birbirimizde teselli bulmaksa eğer bayramlar iyi birer vesiledir. Bir kaç lokma aç midelerimizi yatıştırmaya yeter ama sızlayan yaralarımıza, yalnızlığımıza samimiyet, muhabbet ve sohbet gerek. Gariplerin, kıyıda köşede kalmışların, unutulmuşların, kimsesizlerin duasını almak için bayramlardan daha güzel günler olamaz. Evimizi baştan sona kırklamak, avizeleri parlatmak, perdeleri ütülemek, ikramlıkları hazırlamak derken ıskaladığımız çok şeyler var belki de. Aramızdan bir arkadaşımızın yaşadığı olaya kulak verelim: ''Tüm iyi niyetimle on senede ilk kez çaldığım kapı usulca açıldığında, bayram ziyaretine geldiğimi söyledim. Hemen buyur edilip baş köşeye alındığım salonda koyu bir sohbet başladı. 30 yaş büyüğüm olan bu hanımefendi yıllarca çalışıp emekli olmuş, uzunca bir süre önce eşini ve annesini kaybetmiş, hiç evladı olmamış şimdi tek başına yaşamaktaydı. Sayamadım ama bu bir saatlik ziyaret esnasında  en az on beş kez teşekkür edip, gelişimden duyduğu mutluluğu ifade etti. Güleryüzle karşılandığım bu kapıdan dualarla uğurlandım. Geç de olsa iyi ki o kapıyı çaldım ve bu bayram belki de yaptığım en hayırlı iş buydu.''

Belki eskisi kadar büyük sofralarımız olmayacak şehrin kalabalığına inat. Az ama samimi, neşeli, coşkulu bayram lezzetleri yaşamak ve yaşatmak bizim ellerimizde. Küçük hediyeler, tatlı sohbetler, sevilen ikramlıklar ışıltı yayacaktır yuvalarımıza. Bir de 'ben sana değer veriyorum ve seni unutmadım, bak işte geldim' diyebileceğimiz üç beş ziyaret mutlaka olmalı. İnancımıza göre bir din kardeşinin hüznünü, kederini dağıtan yada azaltan en hayırlı insanlardan biridir.

Bayramları bu kadar tatlı hatırlayışımızın ve şimdi o tadı bulamayışımızın sebebi belki de çocuk olmamızdı, Abdurrahman Karakoç büyüğümüzün dediği gibi:

Ana, bu bayram mı? Aman çok ayıp

Çocukken gördüğüm bayramlar hani?

Mübarek elleri öpüp, koklayıp

Yüzüme sürdüğüm bayramlar hani?

Hani ya o özlem, hani ya o tad?

Ne dışım kaygusuz, ne içim rahat

Haftalar öncesi her gün, her saat

Babamdan sorduğum bayramlar hani?

Nur yağan geceler, gündüzler nerde?

Neşe paylaştığım öksüzler nerde?

Dost yollar, dost evler, dost yüzler nerde?

Huzura erdiğim bayramlar hani?

Kar çiçeğim solmuş kar yatağında

Can verir ırmağın dar yatağında

Arife gecesi yer yatağında

Üstüme serdiğim bayramlar hani?

Bayram demek takvimdeki yazı mı?

Bayram hasret, bayram ağrı, sızı mı?

Açıp yüreğimi, yumup gözümü

Özüne girdiğim bayramlar hani?

Bayram af günüdür, barış günüdür

Bayramlar rahmete giriş günüdür

Bayram, Hak menzile varış günüdür

Gönlümü verdiğim bayramlar hani?

Ama biz çocuklarımız için bizimkiler kadar tatlı bayramlar hazırlıyor muyuz, emin değiliz...

*********

Hatice Abla Köşesi

Birkaç ay aradan sonra blogda ne yazsak diye konuşurken bayramlarımızdan bahsetmeyi öneren Hatice Abla oldu. Ondan dinleyince eski bayramları, bizim şimdi yaşadıklarımız için insanın ağlayası geliyor; çok zavallı görünüyor çünkü şimdiki bayramlar. Hatice Abla her şeye olması gerektiği gibi itibar gösterir, hiçbir şeyi önemsememezlik etmez. Civarındaki insan ve eşyaya gösterdiği bu gerçek ve içten ihtimam, civarındaki eşya ve insanların da saygı, sevgi ve ihtimamını getirir. Sanki onun evindeki eşyası bile onun eşyası olmaktan mutludur. Kişi inandığı ve tavsiye ettiği gibi yaşayınca, üzerinde bir şahsiyet ışıltısı, sözünde bir ağırlık oluyor. Dolayısıyla da Hatice Abla “eski bayramlardan bahsedin kızım” dediği zaman, eski bayramların artık olmayışı “ah nerde o bayramlar” kuru lakırdısı olmaktan çıkıp gerçek bir mevzu haline geliyor, ve gidişatı değiştirmek için gerçekten bir şey yapmak istiyorsun. “Ne yapalım artık bayramlar böyle” demeyelim, belli ki çok daha tatlı ve hatırlı olan o içten, saygılı sevgili, kıymetli muhabbetli gerçek bayramları çocuklarımıza yaşatmaya, damaklarında o tadı bırakmaya çalışalım.

Ek olarak, eğer siz de kışın sık sık hasta oluyorsanız değişik bir çay olarak bu tarifi de deneyebilirsiniz: bir çaydanlığa 1 soğan 8 diş sarımsak biraz papatya atın ve üzerine sıcak su dökün demleyin, her sabah 1 bardak ailecek için.

Selametle.

Merhaba,

Duyarlılığını kaybetmeyenlere...

Ramazan gelip geçti. Hevesle bekledik o kadar... Maneviyata, dünyanın karmaşasından kaçıp sığınabileceğimiz bir ruhani vahaya duyduğumuz ihtiyaç Ramazan’ı geri giden ayaklarla uğurlamamıza sebep oldu. İnşallah değerlendirebilmek nasip olmuştur.

Bu Ramazan’da bir çok üzücü hadise oldu içeride dışarıda. Dualarımız kardeşlerimizle her zaman. Onlar da selamete çıkacak inşallah zira salih niyetlerin ve bir şeyi yürekten istemenin önünde engel bırakmaz Allah. Böyle bir hikayemiz var bu ay anlatmak istediğimiz. Bu küçük, münferit hikaye samimiyetle, ümit kesmeden, yılmadan hedefe doğru koşma hikayesi. Hepimize ders olsun.   

Ayşenur içinden neşe ve hayat fışkıran bir kızımız, çok da akıllı. Doğumsal bir problemden dolayı bazı konularda zorluklar yaşıyor, strese girmemesi gerekiyor, kendini yormaması gerekiyor. Birçok insanın kaçmak için bahane aradığı ders çalışma işi Ayşenur için bir zevk, ama özel şartları var. Normalde herhangi bir talebe Ayşenur’un özel bahanesini sınavlarını kazanamamak için hazır malzeme edebilir, kimse de bir şey diyemezdi. Ama Ayşenur için böyle bir şey söz konusu olamazdı, o kazanmak zorundaydı. İlk günden beri türlü zorlukları aşıp emin adımlarla, doktor nezaretinde, türlü türlü ilaçlar, alın teri ve bitmeyen bir emekle ilerlediği okul hayatında karşısına çıkan en büyük sınav, üniversite sınavıydı. Çalışabilir, yapabilirdi, ama işin bir de stres tarafı vardı, ve bu Ayşenur’u korkutuyordu...

Bu hassas noktaya yaklaşırken hepimizin çeşitli açılardan ders alması gereken bir tecrübe yaşıyor Ayşenur. Kendi ağzından dinleyelim:

“Şu an geldiğim noktadan 4 yıl öncesine bakınca ne kadar da imkansız geliyordu herşey. 4 yıl önce liseye yeni başladığım zamanlarda herşey daha öncesine göre çok güzeldi. Yeni bir okul yeni bir ortam, yeni arkadaşlıklar... tabi bunlar olurken aklımda aslında okumak yoktu. Bunun anlaşılması çok geç olmadı. Yarıyıl tatiline girmeye bir hafta kala sıkıntım başlamıştı. 4 ay boyunca yaptıklarımın karşılığını gösteren karneyi alma vakti gelmişti. İnsanların yüzüne bakabilecek durumum yoktu. Neden mi? Karnemde 15 ders 9 zayıf not vardı; 8 tane 1, 1 tane de 0. Böyle bir karne ve ailem... eveet geldi çattı karne günü. Uyanmayı hiç istemiyordum. Zorla kalktım, ayaklarım geri geri giderken bile karneyi almaya gittim. O berbat karneyle eve geldim. Ailedeki herkes “düzelir, ikinci dönem daha çok çalışırsın geçersin” gibi destek verdiler. Ve iki gün sonra pazar günü Bilal Amcamlar geldi. Dua ediyordum içimden karneyi sormasınlar diye. Ama konu açıldı... o berbat karneyi Bilal Amcama göstemeyi hiç istemiyordum, içimden karne konusu açilmasin diye dua ediyordum oysa. O karneyi Bilal Amcama gösteremezdim... gördü ama.. o an ölecek gibi hissettim kendimi. Ama Amcam karneye baktıktan sonra "benim Ayşe kızım bu zayıfları düzeltir sınıfı da geçer" dedi. Çok şaşırmıştım... bu aldığım destekle 9. sınıfta 2. dönem hiç zayıfım yoktu. Diğer senelerde de çalıştım ve sınıfımı geçtim... 10. sınıfın sonunda dersaneye yazıldım. Çalıştım, kendimi aşacak kadar çok çalıştım. Ve sonunda üniversiteyi kazandım. Hem de İstanbul’un saygın üniversitelerinden birini... Hayatımı başarısız ve ilerisini göremediğim bir yoldan çıkartıp aydınlık gelecek bulmama yardım eden herkese çok teşekkür ediyorum. Allah ailemden, özellikle derslere tutunmama yardım eden Bilal Amcam ve ailesinden razı olsun...









”

İşte böyle diyor Ayşenur. İkinci dönem Ayşenur’un süper karnesi ortaya çıktığında annesinin gözlerinin nasıl dolduğunu hatırlıyorum. Bu hem Ayşenur’un hem de onun samimiyetine ikinci bir şans veren herkesin eseriydi. Bundan sonrası Ayşenur için bir üst basamaktı ve aştığı bu eşik onu daha büyük başarılara götürdü. Hiçkimsenin yeterince geçerli bir bahanesi olmadığını gösterdi Ayşenur, arkasındaki destekçileri de zorlukların birlikte ve anlayışla nasıl aşıldığının ispatı oldu. Şimdi onu edebiyat fakültesinde yeni bir macera bekliyor...

Herkesin kendi sıkıntılarını aşması, hedeflerine hayırlısıyla ulaşması duasıyla,

Selametle kalın...

**************

Hatice Abla Köşesi

Çocuklarınıza meybuz hazırlayın; silikon meybuz kalıplarından alıp içine kendi yaptığınız çeşit çeşit meyve sularından doldurup dondurun, pratik ev yapımı doğal dondurmanız olsun. Afiyet olsun.