Hüznümü seviyordum...

  

Zira beni rikkat sahibi kılmıştı. Sevdiklerim daha bir kıymetliydi; çocuklar daha bir sevimli. Denizin mavisi daha dinlendirici; çiçeklerin renkleri daha göz alıcı. Güzeldi her şey; faydalı, sanatlı, harikulade. Ve mübarekti gözümün değdiği her şey; çünkü hepsi O’nun eseriydi. Fani olduklarını biliyordum lakin sebepsiz ve boş değillerdi; hakikati fısıldıyorlardı her dem.

   

Bir naiflik sarmıştı yüreğimi. Taşa toprağa, börtü böceğe selam vermeden geçemez olmuştum. Bir gül kokusu, bir kuş cıvıltısı, bir kar tanesi eritiyordu adeta beni. Tüm yetimleri kucaklamak, tüm yaşlıların hatırını almak istiyordum. Gönlümden yanık türküler, sonbahar tadında şiirler akıp geçiyordu. Dilim sussa, susmuyordu yüreğim. Kâh 'Ya Vedud' ile sevdalanıyor, kâh 'Ya Tevvab' ile acziyetimi hatırlıyordum. Dualarım masumların duasına karışsın istiyordum.

   

Hızlanmalıydım. Adımlarım, kelimelerim, niyazlarım kayıt altındaydı. Ve istikamet üzere yürünmesi gereken bir yol vardı. Sayılı nefeslerimin hakkını vermeliydim.  Tebessümlerimi artırmalı,  dualarımı çoğaltmalı, vaktimi bereketlendirmeliydim. Kanadı kırıklara şifa olmalıydım.

Güneşi üzerime doğdurmadan kalkmalı, o günü ömrümün son günü gibi dolu dolu yaşamalıydım. Dün geçmiş, yarının geleceği belli değil, öyleyse elimdeki “şimdi”nin kıymetini bilmeliydim.

Besmeleyle başladığım her şeyi aşkla nihayetlendirmeliydim. Ancak aşkın karşısında erirdi gamlı kasavetli düşünceler. Aşkı besleyen kanalları açık tutmalıydım. Zira;

Işk hem sırr-i derd-i Eyyûbest

Işk hem hüzn-i Pîr Yâkûbest.

Aşk hem Eyyub’un (as) derdinin sırrı,

Hem Pîr Yakûb’un (as) hüznüdür.

     Hakk’a aşık olan canım anam dünyada bizleri hassasiyetle yetiştirdiği gibi vefatıyla terbiye etmeye devam ediyordu, biliyordum. Ayrılığımın derin teessürü beni daha güzel arayışlara sevk ediyordu, hissediyordum.

       Ve aşkı barındıran hüznümü seviyordum.